Een avond in het dorp, een paar weken geleden…
Opeens zei een vriendin van een vriendin hier op Mallorca het weer: mijn zoon zag niet dat haar zoon Zwart was.
Of met andere kinderen kennen geen kleur… We zaten aan tafel met een groep vriendinnen te eten. Allen wit op ondergetekende én Marie, de nieuwe liefde van mijn vriendin Britt na… De volgende dag lagen de twee tortelduifjes in een deuk toen ze de scene van ´mijn kind zag geen kleur´begonnen te schetsen. Hoe aanvankelijk een groot deel van de vrouwen nog instemmend knikte, maar toen – de ene helft wellicht door mijn geschrokken gezicht en de andere helft door de eigen realisering dat er toch iets niet klopte aan dit kleurenblind verhaal – veranderde hun gezichtsuitdrukking volgens Britt en Marie, als in een slow motion film… Het was een filmisch moment voor hen.
Ik vertelde hen over dit experiment. (2 x in verschillende landen uitgevoerd…)

