VAN VOL NAAR LEDIG

De bibliotheek van de Molinar is om meerdere redenen mijn favoriete bibliotheek op het eiland. In de volksmond heet ze ook biblioteca Aurora Picornell. Dat is een politieke stellingname: Aurora was een heldin.

De bibliotheek heeft een leesclub die begin 2025 aankondigde dat ze op 18 december ‘Un Amor’ van Sara Mesa zouden bespreken. Nou dacht ik op zijn Vlaams/Nederlands bij die aankondiging dat de schrijver dan zelf ook zou komen, maar nee… zo gaat dat niet hier. De boekenclub bespreekt het boek: de inhoud staat voorop.

Het verhaal vertelt over Nat, een jonge vertaler, die zich terug trekt uit het drukke stadsleven en in een dorp in de Rioja gaat wonen. Daar krijgt ze op een merkwaardige manier een relatie met een local en ze raakt geobsedeerd door hem…

Toen ik Un Amor voor het eerst als film zag in mijn favoriete cinema Cineciutat, schreef ik regisseur Isabel Coixet geschrokken dat ze mijn leven gefilmd had: voor een groot deel spiegelde het mijn verhaal (al was ik de obsessie van de ander)
Nadat ik de film zag las ik meteen het boek in de Nederlandse vertaling – twee keer – en het was zeker een aanmoediging om ook mijn eigen verhaal op te schrijven. En dat verhaal. VOl.LEDIG. is nu eigenlijk klaar…
Maar ik ben helaas niet tevreden met het eindresultaat. Dus ik kan het niet zo de wereld insturen. Loslaten kan alleen als er ovvergave is.

De boekenclub sprak vol vuur en lezerspassie over het boek en ik zat voornamelijk te luisteren. Zo wil ik dat er ook discussie wordt gevoerd over mijn boek. Over of dit  wel of niet liefde is. Over hoe het dorp wel of niet giftig is. Etcetera. Prachtig.
En opeens besefte ik dat mijn boek dat niet zou bewerkstelligen: omdat het non-fictie is, zit ik het verhaal in de weg.
In de auto krijg ik vaak mijn beste ideëen – nu ook weer.
Hoeveel mening ik ook heb over stalking, gebrek aan accountability, een gemeenschap die zwijgt, instituten en verraad… Het belangrijkste is de mening van de lezer. En het debat wat het boek teweeg brengen kan.

Ik ben ook een novelist.

Omdat ik zo van denken en debat hou vergeet ik dat wel eens. Maar ook mijn meelezers wezen me er al eerder op dat het boek soms leest als fictie.
Dat was het helaas niet (zoals natuurlijk veel fictie). Maar om het verhaal in de wereld te zetten in de beste vorm blijkt nu fictie nodig. Dus ik herschrijf en herschik het vanuit die gedachte. En nu lukt pas, wat me eerder niet lukte: ik knip zonder twijfel overmatige meningen en blablabla rucksichtloss weg.  Het gaat niet meer over mij en ook niet over DE waarheid. (Daar zat ik in vast na ruim drie jaar institutionele waarheidsbevinding)
Ik begrijp wel… in de boekenwereld is dit misschien even lastig want hoe verkoop je het nu? Als hybride roman of als hybride memoir?
Maar dat is een marketingvraag. Ik schrijf een boek.

Terwijl ik duizenden woorden uitgum en een laag toevoeg, besef ik dat ik dit niet eerder of andes had kunnen doen. Eerst moest ik het therapeutische schrijfproces aan – na/tijdens zoveel geweld.
Nu mag en moet het eindelijk kunst worden.

Dank je boekenclub Molinar / Aurora Picornell.

Wat een cadeau.