Oudjaar met daddy

Reizen op feestdagen is rustiger. – en goedkoper.

Op 31 december rond een uur of 8 ´s avonds kwam ik aan in Banjul, The Gambia. Ik liep de aankomsthal in en zag tientallen Gambianen met verwachting op hun gezichten op hun familie staan wachten. Ik speurde de menigte af op zoek naar een bordje met mijn naam: de chauffeur van mijn BnB zou me ophalen met een bordje had de manager beloofd. Maar ik zag niemand. Er was niemand.
Ik voelde me even alleen.
Vijfendertig jaar eerder, in 1995, was mijn vader me op komen halen. Het vliegveld was toen nog lang niet zo professioneel als het nu is.
Ik herinner me tafels met koffers er op. Heel improvisatorisch allemaal. En ik weet nog dat ik een gele jurk droeg in de stijl van de eighties, met schoudervullingen, een sterk gecentreerde taille en decolleté. Een Dynasty achtige jurk – in mijn herinnering – en ik droeg slangenleren (echt!) pumps en trok mijn grote rode Samsonite koffer door het zand de kant van mijn vader op.
Mijn vader was te knap. Te charismatisch. Te stralend voor woorden.
Het verwoestende effect dat hij op vrouwen had, begreep ik nooit …- tot op dat moment. Ik was achttien en zag mijn vader voor de tweede keer in mijn leven. En ik val als een blok voor hem. Even later biechtte hij me op dat hij zes dochters had en dat die hem niets dan problemen brachten. – Welcome in The Gambia.
Een klein uur later liep een klein meisje stralend mijn kant op: zijn oogappel Matty. De oudste dochter van mijn zus Rose, die ik op dat moment nog niet ontmoet had. Ze sprong in haar opa´s armen en ik zag dat hij gelukkig was. En zij ook.

Nu, 31 december 2025 liep ik door een per vergissing geboekte vlucht op het vliegveld van Banjul. Mijn reisdoel was Dakar, waar ik mijn eerste inwijding in Yoruba Lucumi zou ontvangen, maar ik had per vergissing – hoe kreeg ik het voor elkaar – een vlucht naar Banjul geboekt. Al heel snel begreep ik dat dit de wens van de voorouders was en  gaf ik me over aan het in Banjul zijn.
Mijn Nieuwjaarsdag zou ik aan familiebezoek wijden. En op 2 januari wilde ik over land naar Dakar reizen.
Alles om op tijd in Dakar aan te komen, waar ik opnieuw geboren zou worden – zo voelde het wel.
Bij de ingang van het vliegveld lachte een aardige politieman me toe. ´Kunt u mijn BnB even voor me bellen?´vroeg ik.
Hij belde en stelde zich voor als Simon. Goed teken: mijn beste vriend op Mallorca draagt diezelfde naam.

Twee uur later zat ik achter  een bord dampende Maffé in een restaurantje in Bakau. Achter me voelde ik de aanwezigheid van mijn vader. Ik keek tevergeefs achterom.

Maar ik voelde hem overal.

Was het om hem dat ik deze omweg maakte. Reisde hij met me mee?