Nooit meer is blijkbaar nu

Ik had eigenlijk nooit verwacht in zo’n soort tijden te leven, schreef Laurier me.

Hiermee gaf hen woorden aan de schok waarin ik me nu alweer zo’n 3 jaar bevind. Je kan je niet voorstellen dat het waar is, echt is.
Wat is er over gebleven van ‘Dat nooit meer’?
Van het oordeel waarmee we naar gruweldaden keken uit de WOII?

Zijn we al in WOIII beland of wachten we in groep op een mokerslag?
Maar wat kan die mokerslag zijn als genocide gewoon doorgaat naast het dagelijkse leven en ditjes en datjes in de media….
De absurditeit daarvan is te gek voor woorden. Toch?
Juist daarom vind ik vaak geen woorden, niet meer woorden dan Nooit meer is blijkbaar nu.
Is dat een gevolg van 80 jaar verzekeringen afsluiten in de Westerse Wereld misschien?
Of waren de mensen in Libanon ook verzekerd?
Wat betekent verzekerd zijn?
Zeker zijn over veiligheid.
Wat betekent dat nog in deze tijd?
Wat  kan je nog verwachten van levensverzekeringen in deze tijd?
Wat stelt alles eigenlijk nog voor als mensen op deze manier worden uitgehongerd en vermoord en de wereld nagenoeg niet ingrijpt.

189 woorden verder

En geen snars wijzer.