MONSIEUR FRANS IS VERLOREN

Muy bien, zeg ik, in plaats van tres bien. En si in plaats van oui.
Dit zijn de eenvoudigste voorbeelden, want als ik wil zeggen dat het eten lekker is stromen er hele volzinnen in Castellano uit mijn mond en denk ik : ‘Frans, Francais, Frans wil ik.’
Ik wil dat mijn brein me toegang verleent tot het Franse vocabulaire dat ik opsloeg  in de periode 1981-1997.
Geen vloeiend, eloquent Frans, maar zeker koket genoeg.
‘Frans met haar er op’ zou mijn moeder zeggen.
Frans dat ik op mijn 8e proefde door de privé-lesjes Frans die Annick me gaf met muziek.
‘Si j’étais President de la Republique’ zong Gerard Lenorman. En Annick schreef de zinnen voor me uit met een vertaling in het Vlaams er achter. En ‘Reviens’ van een zanger wiens naam ik ben vergeten (of nooit geweten heb).
Ik denk dat ik weer moet beginnen bij het begin: deze liedjes beluisteren en ze meezingen brengt me misschien terug naar de basis van mijn relatie met de Franse taal. Want hoe kan ik 3 weken in Brussel zijn, zonder een behoorlijk Frans op zak? Onmogelijk.

Het is een rare gewaarwording dat Señora Castellano zichzelf in haar volle breedte en grootsheid geïnstalleerd heeft  waar vroeger Monsieur Francais alle ruimte, maar dan ook echt alle ruimte innam. Het geen toegang vinden tot een taal geeft me een licht angstig gevoel. Zeker omdat ik merk dat een ander de taal en plaats heeft ingenomen: nooit eerder gemerkt dat dit kan gebeuren. Dat dit kan ontstaan.
Ja, heel lang geleden in 1992 volgde ik een basiscursus Italiaans en raakte ik mijn basis Spaans kwijt.
Maar in het dagdagelijkse leven in het Spaans ervaar ik mijn intermediate kennis van Frans juist als steun (!) dus dit verlies verwart me enorm. Zou het komen doordat ik in het Spaans ben gaan denken en dromen?
Of komt het toch door dat ene herseninfarct dat ik kreeg na mijn tijd in Parijs?
Er zit niets anders op dan de komende dagen veel Franse muziek luisteren en zingen.
En eventueel ook Franse films bekijken. Vanavond vertoonden ze La Haine in de cinema van het RITCS…
Maar ik wou eten en conserveren in het Frans, met Margo en haar  vriendinnen.
Langzaam druppelt het Frans weer terug mijn herinnering in.
Gemengd met Spaans en Engels klinkt het iewat aanstellerig en/of pocherig, die nieuwe melange-taal van mij.
Ik hoop dat Brusssel met tegen het einde van de maand weer vloeiend Frans leert spreken.
Maar wel op voorwaarde dat ik mijn geliefde Spaans, het Castellano, niet verlies.

Dat verlies kan ik niet aan.
Want hoe spreek ik anders met mijn hart?

 

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

MONSIEUR FRANS IS VERLOREN

Stay In Touch

NESKE