Orchestra Baobab en hun soort van Nederlanders

Vanmiddag reed ik naar Manacor, een stad in het Noordoosten van Mallorca waar ik graag kom, simpelweg omdat de mensen er aardig zijn en veel minder pretentie hebben dan in Palma. In de auto speel ik vaak Radio 3, de Spaanse nationale radiozender, die verschillende kwalitatieve programma’s aanbiedt. Vandaag speelden ze muziek van Orchestra Baobab en ik voelde in mijn hart een soort verlangen groeien. Een deseo…
De muziek van Orchestra Baobab herinnert me aan een tijd in Amsterdam, laten we zeggen begin jaren negentig, waar ik bij het luisteren heimwee naar krijg….

Heimwee naar een soort van Nederlander die Afrika en Afrikanen (ook islamitische Afrikanen toen nog) en eigenlijk alle wereldburgers met open armen ontving en die graag op bruin niet-modieus schoeisel en te schreeuwerig gekleurde kleren stond te dansen in de Melkweg, Doornroosje, de Effenaar en andere concertpodia in het vrijdenkende en iedereen welkom hetende Nederland.
Nou was het niet zo dat ik zelf in die tijd op die muziek stond te dansen want nee joh… ik had het veel te druk met mijn eigen soort mensen. En deze soort Nederlander waar ik nu met heimwee aan terug denk, ach ja… Mijn toenmalige geliefde – een Surinaamse man die de geweldige vader van mijn kind is – en ik maakten voortdurend grapjes over dit soort Nederlanders die hielden van ‘lekker pittig  eten’ (wat wij gewoon erg zout vonden) en die nét nooit in de maat dansten. Wij dansten zelf op new Jack swing, R&B en hiphop in tenten waar bijna geen witte mensen kwamen en we waren gewoon – net als de meeste young urban people in Amsterdam toen – heel erg druk met succesvol en gelukkig zijn (en nog gelukkiger worden dachten we).
En toch zou ik er nu geld voor geven nu om in 1993 naar een concert van Orchestra Baobab te gaan en hand in hand met hun publiek, desnoods op lelijk schoeisel, met een tulband van de Zeeman om mijn hoofd geknoopt of ja zelfs met sokken in sandalen én een joint in de hand wild uit het ritme te dansen.
Om daar te zijn, samen met dat soort van Nederlanders die nu uitgestorven lijken en waar ik toen om gniffelde. Dat soort Nederlander die ons in haar of zijn hart sloot (en wij stiekem hen ook) om net als toen samen de multiculturele samenleving te bezingen en dat met een wilde dans te onderstrepen…

Oh my oh my… de scherpe snede van het mes dat voortschrijdend inzicht heet.

 

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Orchestra Baobab en hun soort van Nederlanders

Stay In Touch

NESKE