MOEDERS EN SITUATIES

Net nu ik in de steigers sta om het project waar ik al jaren op broed uit te voeren, dat Moederlijnen heet, gaat het bergafwaarts met mijn biologische moeder… Wat ik al lang vermoedde (Korsakov) werd vorige week bevestigd door een doktersattest uit september.
De flat waar ze woont (waar ik nog nooit ben uitgenodigd door haar want mijn moeder weert alle bezoek) wordt beheerd door mensen die gelukkig ook in de gaten hadden dat een en ander mis gaat. Zo kwam ze onder de hoede van een bewindvoerder – dit ging via de vrederechter in Antwerpen. Het is een intens proces, maar mijn moeder blijft beweren dat er niets aan de hand is en dat alles goed gaat. Een goede vriendin van me zegt dat dat wellicht het positieve is aan de kwestie.
En ik? Ik probeer er woorden aan te geven, maar er over schrijven lukte niet (tot deze blog).
Mijn inner-circle weet wat voor effect het op me heeft. Soms lijkt het van me af te glijden en vergeet ik het:  het leven lacht me dan toe.
Maar er waren ook momenten van oerkreten en pijn – diepe pijn. Momenten dat ik besefte dat dit de tijd is waarop ik haar echt loslaat – bij leven. En dat doen we op dezelfde manier zoals we altijd deden: op afstand. We bellen af en toe over ditjes en datjes.
En soms hebben we discussies. Maar voor het eerst in mijn leven laat mijn moeder me wel bij elk belletje zien hoeveel ze op haar manier van mij houdt. Ze gooit me tientallen handkusjes toe en doet vele groetjes aan ‘de zoon’. Ik test haar niet langer meer of ze zijn naam nog weet. We weten nu allebei wel dat dit geen zin heeft. De zoon is ook een prachtig woord.

Mijn overlevingsmechanisme is er vanaf een flinke afstand naar kijken en zo lukt het me de schoonheid te zien. Er ontwikkelt zich namelijk een contact tussen mij en de enige persoon die er werkelijk voor haar is: de café-bazin die in mijn film Eigen Volk zonder enige nuance afgeeft op de ‘buitenlanders’ (daarin fel bijgestaan door mijn moeder). Het heeft iets wrang, maar ook zeker iets troostend dat ik juist met deze vrouw een bondgenootschap sloot de afgelopen weken.
Hoe een ultralinks kunstenaar en een extreemrechtse café-bazin de handen in elkaar slaan. Ja, het vraagt bijna om een volgende film -ware het niet dat ik geen films meer over familie wil maken…
Maar ik leer veel. Heel veel.
De vrouw communiceert anders dan ik, maar we vinden elkaar.
En wat de zorg en het welzijn van mijn moeder betreft, staan onze neuzen dezelfde kant op.
Of dat betekent dat ik rond de Belgische verkiezingen er ook een glas kan drinken weet ik niet…
Maar ik weet wel dat ik dankbaar ben, dat zij en haar vrouw er voor mijn moeder zijn.
Want al die ‘popiejopies’ uit het uitgaansleven waar mijn moeder vroeger haar dagen mee doorbracht, zijn allen verdwenen als sneeuw onder de zon…- of ze zijn er zelf niet veel beter aan toe, dat natuurlijk ook…

De docu Eigen volk kan je zien via Eigen Volk link
Of op Youtube met Engelse ondertiteling via: https://www.neske.nu/overmijmovies/

MOEDERS EN SITUATIES

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

MOEDERS EN SITUATIES

Stay In Touch

NESKE