LUCHTIGE PRAATJES OVER DE DOOD

‘Als er maar een deel van mijn as de zee in gaat.’, zeg ik tegen mijn zoon. We hangen zelden lang aan de telefoon en vandaag hangen we een uur aan de lijn – wat me zielsgelukkig maakt. Soms voel ik me een ontaardde moeder dat ik hem zo weinig zie. Aan de andere kant laat ik hem op die manier zien dat ik mijn hart volg en me niet laat opjagen door de ratrace in het Noorden, noch door geldgewin. ‘Als je hier fulltime zou wonen, zou je me ook niet vaak zien hoor mam.’, zegt hij troostend. Maar ik weet dat ik dan meer tijd zou hebben voor potten soep en schalen vol stomend voedsel waarmee ik hem naar mijn huis zou lokken.
Hij stelt voor dat hij later mijn as met aarde vermengen zal en er dan een mooie plant in zet. ‘Daar kan ik wel mee leven’, zeg ik.
(nu ik het teruglees best een grappige zin voor een dode die voortleeft in een potplant)
Hij is er van op de hoogte dat ik mijn moeders erfenis¬† (lees: schulden) weigeren zal. ‘Ik heb geen schulden, maar als ik ze ooit zou krijgen zou ik jou hetzelfde aanraden’, zeg ik. ‘Jij hebt boeken geschreven, daarom zal ik jouw erfenis niet weigeren.’ zegt hij lachend.
‘Maar de opbrengst van die boeken is tot dusver nog geen vetpot hoor’, zeg ik naar waarheid.
‘Maar dat kan door de tijd heen veranderen.’, zegt hij. ‘Laten we hopen dat jouw kinderen er ooit voordeel van hebben.’, gniffel ik. Daarop zegt hij dat hij mijn hond Chica en mijn kater Boris sowieso wil erven. Waarop ik brullend van het lachen opwerp dat ik ondanks het verdriet dat het me brengen zal toch van harte hoop dat ik Chica – die 8 is en waarschijnlijk nog een jaar of tien leeft – toch mag overleven… – ‘Right.’, zegt hij en hij lacht hartelijk mee.

We hebben samen veel doorstaan mijn 26 jarige zoon en ik. Hij was er getuige van dat ik 3 hersenaandoeningen overleefde (en hoe). Het moet hem ergens een knauw gegeven hebben… plus dat zijn beste vrienden een ouder verloren en hij zag hoe ik mijn beste vrienden verloor, die twee kinderen achterlieten, heeft hem veel geleerd over de dood.
Daarom wellicht dat we er nu vrij luchtig over kunnen praten…:de donkere zijde van het eeuwige afscheid kennen we beiden maar al te goed. Oh oh my. De zoon. Wat een liefde.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

LUCHTIGE PRAATJES OVER DE DOOD

Stay In Touch

NESKE