ONS WENDY, ONS MAMA en IK

Het leven is zo kwetsbaar, het leven zo fragiel.
En terwijl de grote rampen in de wereld ons daar dagelijks aan herinneren maken wij ons druk over de hoge rekening in de supermarkt, de irritante herrie van de buurman, de micro-agressies van de narcistische chef die bijna maakt dat we ontslag nemen, het schaamteloze vreemdgaan dat je beste vriendin al jaren doet etcetera…
En dan op een dag staat je wereld op zijn kop en besef je pas hoe kostbaar en hoe krachtig de levensstroom is.
Als jezelf ziek wordt, of een naaste ziek wordt… dan pas waardeer je hoe groen en zacht het gras is op het randje tussen leven en dood. Pas als je de ravijn ziet dreigen. Die andere dimensie, dat onbestemde ongekende niet te peilen diepe gat dat het dreigen van de dood is, pas dan begrijp je hoe kostbaar, hoe waardevol en onbetaalbaar een dag dat je gezond en wel goed levend bent werkelijk is…
Mijn nichtje en ik we zaten soms in de box. Heel ver in mijn geheugen men ik dat de koorden van de box nog te herinneren. We zijn van begin jaren zeventig. Toen hadden ze nog boxen met koorden in plaats van houten spijlen. Ik geloof dat die boxen later uit de handel zijn genomen omdat babies ook met hun knoopjes vast konden komen te zitten. Wij hadden zo een box en vanaf het begin van ons leven tot en met ons twaalfde jaar waren onze levens dagelijks verbonden. Ik deelde mijn pleegmoeder met haar. En zij deelde haar tante met mij. Mijn nichtje is precies 25 dagen jonger dan ik ben. En ik werd op 21 dagen de verzorgbaby van mijn hartsmoeder – die haar tante was. Wij delen dus een leven. En hoewel we elkaar vaak jaren niet zien… Toen zij een dochter kreeg en ik een zoon, beiden in de zomer van 1997, zijn we er. En als er iets speelt in de familie – wat helaas de laatste jaren vaker zo is – dan pakken we de draad van de box op, chatten we of bellen we en is de connectie meteen intact.
Zij is roodharig en ik ben Zwart. Je zou kunnen denken dat we dankbare prooien waren om te pesten op de kleuterschool… Maar nee nee. Want ook al waren we soms water en vuur, tegen de rest van de wereld waren wij samen een tweespan. Dus niemand op die fucking kleuterschool die het in zijn/haar/hun hoofd haalde ons ook maar een haarbreed in de weg te leggen.
Als je haar pestte kwam ik. En als je mij kwaad deed, kwam zij.
En zij was heel sterk. Beresterk. De sterkste van ons allemaal.
En dat geeft mij het vertrouwen dat het goed moet komen, dat het goed gaat komen.
Nu ze gevallen is en tijdelijk in coma ligt. In hetzelfde ziekenhuis waar mijn pleegmoeder, haar tante, destijds ook in coma lag.
Onze mama kwam ook uit die coma, dus ik weet zeker dat het ons Wendy (zelfde vechtersbloed) ook gaat lukken.

Wonderen bestaan. En dankzij dat ons mama dat meemaakte kijk ik vanaf toen altijd anders tegen leven en dood aan. Van ons mama leerde ik dat er meer was daar. Dat ze iedereen gezien heeft daar, maar nog niet kon blijven. Ze bleef leven, kwam etrug en bleef bij ons tot we groot genoeg waren om op eigen benen te staan…
En het is ook zo dat ik zelf ook na mijn eigen vier herseninfarcten én mijn longembolie er ook het levende bewijs van ben dat er meer is tussen hemel en aarde… Al heb ik ook geen antwoord op, waarom anderen dan niet… Dat spijt me.

Maar kom op Wendy : vecht ervoor. Je was, je bent altijd al de sterkste geweest. Je kan dit.
En ondertussen herinner ik me hele de dag onze jeugdjaren samen en zing, bid, lach, werk en bewonder.
Zoveel herinneringen komen op ploppen.
Zoveel samen meegemaakt op het schoolplein, op de ijsbaan, aan de randen van het voetbalveld.
En nu dit…
De kaars brandt. De hele dag brandt de kaars om jouw zijn te verlichten.
En ik zing hardop Ramses mee.
De mooiste versie die ik hieronder in de blog zet…
En omdat de ziel geen afstand kent en geen grenzen,
weet dat je ze, weet ik dat je me hoort, lieve Wendy.
Rust uit en kom zo snel als je kan terug om je man en je prachtige dochterlief te omhelzen en te kussen.
Tot gauw <3

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

ONS WENDY, ONS MAMA en IK

Stay In Touch

NESKE