Onderweg

Het is best triest hoezeer je die socials nodig hebt om iemand terug te vinden…
Ik kan me niet meer voorstellen hoe we dat in de vorige eeuw deden. Herinner me vaag dat ik naar het Stadhuis ging in Amsterdam om mijn vader te zoeken. En ze gaven me de naam en adres van zijn ex-vrouw. Dat zou nu niet meer kunnen ivm de privacy-wetgeving…

Op dit moment ben ik vanwege privé-redenen – en ook zeker de DNA-test die ik na 7 jaar twijfelen in januari deed – in een tript down memory Lane. Ook schrijf ik in Vogelvrij – mijn volgende boek dat hopelijk in het najaar verschijnt bij Atlas Contact – veel over mijn liefde voor Spanje. Die liefde blijkt genetisch bepaald (zoals ik al voelde en vermoedde)… Maar is ook met de paplepel ingegoten en één van mijn meest bewuste herinneringen aan het waarom van die liefde voor Spanje ligt bij Diana.
Diana was de vrouw van de zoon van papa’s beste vriend en Diana was toen ik een kleuter was mijn idool. Ze verbeeldde alles wat ik zelf wilde zijn en in de weekends met mijn ouders op café, woonde ik op Diana’s schoot.
Diana gaf me de aandacht en de knuffels die ik van mijn biologische moeder niet vanzelf kreeg. En bij ons thuis was knuffelen ook niet bepaald de communicatievorm; emotioneel neglect is onze basis, weet ik nu. Ook al deed onze zorgmoeder echt enorm haar best… Maar aan Diana heb ik geweldig mooie herinneringen. En toen ik ontdekte dat ze gewoon een profiel op Facebook heeft, begon ik spontaan te huilen. Ik heb die vrouw, denk ik, zeker 47 jaar niet gesproken of gezien. Dus nu wacht ik vol ongeduld op een bericht in Messenger van het idool uit mijn kindertijd.
En als ik Baccara hoor, herinner ik me haar… – kindersentiment.