Onwerkelijk maar waar…

Als klein kind, als de beelden op de televisie te eng waren, verstopte ik me in de verste hoek van de keuken met mijn vingers in mijn oren en mijn ogen bedekt met allebei mijn handjes.
Ik kan nog steeds niet goed naar horror kijken, het is too much voor wat ik emotioneel aan kan. Dus als ik een enge film zie, help ik mezelf door er de camera en de crew bij te bedenken. En het voortdurende mantra  ´dit is niet echt, dit is fictie.´
Maar nu de werkelijkheid in de wereld iedere fictie overstijgt, zit ik zonder tools en is het enige wat als redding rest af en toe wegkijken (ter behoud van mezelf). En tegelijk word ik dan boos op mezelf, want wegkijken van deze hel is onmenselijk. En dat ben ik bij voorkeur niet.

Het lijkt onwerkelijk maar het is waar, is het enige wat ik kan zeggen als ik kijk naar wat er zich op dit moment afspeelt in de wereld.
En het overtreft nagenoeg elk filmscenario over de ondergang van de wereld dat ik de afgelopen vier decennia zag.
Zeg nou zelf: als je de toestanden in de wereld die op dit moment spelen, pakweg 10 jaar geleden had opgevoerd in een film…?
Het had overdreven geleken, onwerkelijk wellicht.
En nu is het echt: het verschil tussen arm en rijk, Zwart of bruin en wit, Moslim en Joods-christelijk is nog nooit zo groot geweest als nu.
En als ik op YouTube een filmpje zie met Norman Finkelstein die commentaar geeft op de sadistische onmenselijke manier waarop Palestijnen als muizen in een val worden gedreven om vervolgens afgeschoten te worden, kan ik niet geloven dat dit beelden uit de werkelijkheid zijn. Het gehalte aan horror gaat geheel mijn pet en hart te boven. En omdat ik ergens ook murw geworden ben door vele fictiefilms met dito beelden van geweld, verwerkt mijn hart en brein dit ook zoals het dat altijd deed met frictiebeelden.

MAAR DIT IS DE WERKELIJKHEID.

Nooit meer IS nu.

En de vragen die dat oproept bij me zijn bijna te groot om de dag door te komen.

Hoe komen we hier uit? Wat is hier aan te doen? En hoe gaan we om met onze eigen neiging tot wegkijken?

Want ik geef toe: ook ik kijk weg, want dit de hele dag rechtstreeks in de ogen kijken is TOO MUCH.
Echt WAY TOO MUCH…