HOE?

‘No creo que es differente’ zegt de witte man ‘nadat ik opmerk dat actievoeren voor witte mensen minder risico op politiegeweld oplevert dan voor ons Zwarte mensen.
Ik begin mijn geduld énorm te verliezen wanneer witte mensen hun ervaring centreren  – en dat gebeurt me helaas bijna elke dag.

Ik ging samen met protegé en gestolen dochter Noemi naar een vergadering van Extinction Rebellion Mallorca om te onderzoeken of we kunnen bijdragen als activisten. Vriend Esteban is een zeer actief lid van deze groep en hij uitte in onze antiracistische app-groep de wens dat de ER-groep gemengder zou worden.
De bijeenkomst in de tuin van Can Alcover (hart van politiek links en  in Palma) werd op een prettige horizontale en heldere manier geleid. Mijn insteek was luisteren. Ik koos er bewust voor nog geen mening te formuleren, nog niet aan te sluiten bij aankomende acties, maar vooral luisteren en observeren.
Voelsprieten uitzetten en intuïtie full on aan.

Ik zag wat bekenden (het eiland is als het aankomt op dit soort scenes toch een kleine wereld op zich: iedereen kent iedereen). Er werden interessante plannen en ideeën  gedeeld en het systeem deze af te checken met de rest van de groep (duim omhoog, duim omlaag of duim horizontaal bij neutraliteit) leek te werken. De groep van een twintigtal mensen verdeelde zich aan het einde in een viertal groepen en Noemi en ik slotenaan bij het groepje Aktie, geleid door Esteban, die we beiden kennen en bij wie we ons veilig voelen.
Daar stelde ik een vraag over het risico op boetes, arrestaties en…politiegeweld. Vriend Esteban vertelde dat de politie in Mallorca de acties gedoogt en hoogstens een keer de DNI (identiteitskaartnummer) noteert.

Toen we na de vergadering wegliepen naar de placa Santa Eulalia hadden we een gesprek vanuit ons Zwart perspectief.
Het was  duidelijk geprivilegieerd perspectief dat het groepje Aktie niet in acht nam dat dit demonstreren voor Zwarte mensen en POC gevoeliger ligt: er zijn andere wonden. Er is meer gevaar.
Toen Esteban en een van de ER mannen later langs liepen en nog napraatten over de avond zei ik hem dat. Met de grote voorzichtigheid…

De woede die omhoog kruipt vanuit mijn buik naar het topje van mijn kruin, als witte mensen de Zwarte ervaring ontkennen of minimaliseren lijkt met de tijd geaccumuleerd. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik het vroeger (dat kon ik echt) rustig naast me neer kon leggen. Het blies me niet omver, vroeger. Nu wel.
Het lukte me nog net gister, niet uit te barsten in woede maar te blijven herhalen dat hij onze ervaring niet kon kennen, net zo min als ik die van hem kan invoelen. De man bleef erbij dat hij zijn opinie mocht uiten – een argument dat in een voormalige dictatuur enorm zwaar weegt, besef ik steeds meer…
Hoe leg je dan iemand uit dat het soms wijzer is de ervaringsdeskundige te horen en geloven in plaats van de eigen opinie centraal te stellen.
In de auto naar huis dacht ik aan Echo, mijn komende boek, waarin ik vaker dit soort ervaringen belicht.
Hoe dieper en verder ik in de materie kom, hoe meer vragen ik heb waar ik geen antwoorden op heb.
Bijvoorbeeld hoe mensen met verschillende privileges en pijn toch in veiligheid kunnen verbinden en samenwerken?
Met name nu dat – mede door de druk van de pandemie en klimaatcrisis en in het algemeen overal meer angst – alles gevoeliger ligt en een conflict dus sneller optreedt.
De ketting is zo sterk als de zwakste schakel.
En mijn woede maakt dat ik – ondanks mijn helder denken en voelen – dan toch soms de zwakste schakel ben…

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

2 reacties op “HOE?”

  1. Dag Neske Beks,

    U heeft een prachtige en ontroerende laudatio over de verschrikkelijke heimwee gehouden voor Patricia Kaersenhout bij haar toetreding tot de Akademie van Kunsten.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

HOE?

Stay In Touch

NESKE