ERGENS THUIS ZIJN

Thuiskomen.

Belonging.

Ergens horen.

Or ergens bij horen.

Als ik mijn gedachten laten gaan  over het proces dat ik heb afgelegd, de afgelopen acht jaar.
Mijn zoektocht naar een thuis… Amsterdam – Beemster – Ibiza – Formentera – Parijs- Mallorca…
Ik vroeg het eiland – Mallorca – en haar patrones de Zwarte Madonna,
om me te tonen waar mijn plek, mijn thuis, is.
En nu, 3,5 jaar later, is het zoals het is: ik ben thuis in Montuiri.
met vallen en opstaan, pieken en dalen.
Thuis in de Pla, het hart van Mallorca, wellicht vanaf dag 1.
Ja, achteraf kan ik de tekens lezen. Vanaf mijn eerste dag op Mallorca wezen de wijzers richting Montuiri. En af en toe voel ik het helder : ja, hier ben ik thuis.
Tussen de échte Mallorqui mensen, die ik verkies boven de internationale communities van Palma
Al betekent dat niet enkel blijheid en harmonie…
Ook blijft er een heimwee een verlangen leven in me, naar een andere plek
– een plek die ik niet simpelweg duiden kan…
Wellicht een plek, een eiland waar meer mensen wonen die lijken op mij.
Soms mijmer ik over Cuba. Ik spreek ondertussen vloeiend Spaans.
Ben voorbereid.
Maar zittend in mijn stamkroeg, ’s Hostal de Montuiri,
wereldberoemd op het eiland vanwege de P’amb oli :
brood met olie, tomaat en beleg.
Zittend aan een verweerde houten tafel met drie witte mannen uit het dorp.
Eentje is mijn ex-geliefde, de andere zijn oom
en de derde is een gemeenschappelijke vriend,
Tomeu, een oudere, grappige, slimme man waar ik dol op ben.
Ja, ik zat daar en observeerde hun lichaamstaal en hoorde hun taal aan,
de nasale Mallorquin klanken die zo op mijn Antwerpse dialect lijken.
Zou het dan toch zo zijn dat je altijd verlangt naar je basis, je begin?
Deze mannen communiceren zoals Vlamingen communiceren.
Met weinig woorden en veel grappen die eigenlijk niet zo grappig zijn.
Hun handen, kaken en ruggen staan stijf
van de doorgegeven oorlogstrauma’s en familiepijn.
Maar daar wijden ze geen woorden aan.
Ik ben in nagenoeg alles hun tegengestelde (geworden)
Maar zij zijn zoals de mannen thuis, ze spiegelen waar ik vandaan kom.
En wellicht is dat het deel van mijn trauma,
dat ik me juist bij hen zo thuis voel.
Dat het daarom is dat ik hier hoor.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

ERGENS THUIS ZIJN

Stay In Touch

NESKE