‘Ik ben alleen maar nu, dacht de eekhoorn opnieuw. Ik ben nooit later geweest en zal nooit vroeger worden.’ Ik lig nog in bed. Jij leest Toon Tellegen voor. Later op een ander bed – dat ik voor de gemakkelijkheid een bank noem – zet ik Bill Withers op. ‘Can we pretend that from now …
”t Is allemaal niet zo belangrijk.’, is mijn nieuwe credo. En dat is nogal een inzicht, voor iemand die de hele tijd strontjes kleit en op de wereld legt. Een spoor van strontjes, zoals het spoor van brood van Hans van Grietje. Ze leiden je terug naar huis als je dat wilt. ‘We maken onszelf …
‘Ik ga met jou mee hoor.’, riep Aage toen ik vanavond binnenkwam. Zonder aarzelen pakte hij mijn hand. Zijn diepbruine hertenogen keken me uitdagend aan. Vorige week brachten Aage en ik de middag samen door op een veldje op het Java-eiland. Ik wandelde daar een beetje sip rouwend in mijn eentje rond, toen Aage kwam …
Hij vertelde haar dat hij was vreemd gegaan. Ze knikte. Het deed haar nagenoeg niks. Daarna dronken ze koffie en voor nu was dat even het belangrijkste wat er was: koffie. Het scheelde natuurlijk wel dat zij niet de bedrogene was, maar slechts degene die als biechtstoel werd gebruikt. Geraadpleegd klinkt chiquer, maar gebruikt is …
Aangezien ik vroeger schaamteloos reclame maakte op het blauwwitte gevaarte dat men ook wel smoelenboek noemt. Aangezien ik dat gevaarte al bijna vier maanden niet meer bezoek, lijdt mijn boekenkind een beetje aan de free publicity die daar te halen is. Aangezien ik nogal principieel ben als ik eindelijk een keer principieel durf te zijn, …
..is er op de kop af een jaar voorbij en kijk ik terug en zie ik de rampspoed die achter ons ligt. Zoveel doden, zieken, ellende om me heen. En daar middenin mijn kind, het boek, mijn verteldrang en mijn kunstenaar zijn die blijvend schitteren, en het altijd weer de moeite maken om toch door …
Dansen als religie. Ecstatic Dance als kerk. Na overal en everywhere en door vele tijden heen gefeest te hebben en uit te zijn geweest, pleit ik slechts nog bij één feestje: Ecstatic Dance. No booz, no shoes, no talking. Tja, wijsheid komt met de jaren, zeggen ze… En stilte ook, zeg ik. En natuurlijk zijn …
Er staan zwarte meisjes kaartjes te scannen bij de ingang. Prachtige zwarte meisjes aan de deur op de openingsavond van de Boekenbeurs. Ik denk: ‘Dat was in mijn tijd niet mogelijk geweest.’ In mijn tijd werkte ik ‘op den buro’ bij een hostessen-agency waarvan de zwarte eigenaresse mij vriendelijk doch klaarhelder duidelijk maakte dat op …
Of ik vannacht kan slapen is de vraag, die mij de hele nacht zal bezig houden. En dat alles omdat me op de kop af een jaar geleden iets overkwam wat ik een jaar later precies nog steeds niet kan geloven. Twee mannen. Elk met een biertje in de hand stonden zomaar midden in de …
De vrouw van de dichter heeft lekkere kip gemaakt. De filosofe staat op een ietwat wankele stoel en zingt uit volle borst ‘Vlaanderen boven’ van Van Het Groenewoud. De schrijfster die er uit ziet als een 19e-eeuwse schoonheid kijkt met ogen vol poëzie naar haar op, zoals enkel een schrijfster die uit een andere tijd …
Dutch
Afrikaans
Arabic
Catalan
English
French
German
Greek
Haitian Creole
Italian
Samoan
Sesotho
Somali
Spanish
Sundanese
Xhosa